خرابه ای به نام فدراسیون دوچرخه سواری!

[ad_1]

فدراسیون دوچرخه سواری در سال های اخیر ویران شده است و بازسازی آن زمان زیادی می برد.

به گزارش ایسنا، فدراسیون دوچرخه سواری یکی از فدراسیون های مدال آور ایران در گذشته حداقل در آسیا بوده است. این فدراسیون شامل تیم‌های باشگاهی قاره‌ای بود که با شرکت در تورهای مختلف نقش مهمی در موفقیت دوچرخه‌سواری ایران داشتند، اما در سال‌های اخیر فدراسیون ویران شده و تقریباً چیزی باقی نمانده است.

در بحث حمایت از شناسایی و شکوفایی استعدادها، ورزشکاران و کارشناسان مدت‌ها هشدار داده‌اند که در سال‌های آینده با مشکلاتی در حمایت از فدراسیون مواجه خواهند شد زیرا هیچ اقدامی برای ایجاد رقبای آینده انجام نشده است. حتی در حال حاضر، تعداد حریفانی که می توان به آنها شانس کسب مدال داد، می تواند با تعداد انگشتان هر دو دست به سختی برسد.

* انبار جمع آوری شده تجهیزات منسوخ شده
بحث تجهیزات دوچرخه سواری ایران در بدترین حالت خود قرار دارد و حتی تیم اعزامی به مسابقات قهرمانی آسیا نیز با کمبود تجهیزات مدرن و دوچرخه های جدید مواجه است. اگر وارد یک انبار فدرال شوید، همه چیز تجهیزات قدیمی و قدیمی است.

در حال حاضر، سوارکاران از تجهیزاتی استفاده می کنند که توسط خودشان یا باشگاه ارائه می شود. دوچرخه ها در این سال ها آپدیت نشده اند و حتی در قسمت پیست هم قدمت بیشتر دوچرخه ها به سال 2010 و قبل از آن برمی گردد.

* از خانه دوچرخه سواران تا مدال آسیایی مورد نظر

در سال‌های گذشته در مسابقات بین‌المللی رقبای ثابتی وجود داشت، اما اکنون باشگاه‌های باشگاهی تشویق به اعزام نمی‌شوند و تشخیص ایران از موضوع دوپینگ باعث شده ایرانی‌ها نتوانند از کمیته برگزاری تورها پیشنهاد بگیرند. تیم باشگاهی ایران در سال‌های اخیر به دلیل موقعیت خوب خود در رده‌بندی مجبور به شرکت در مناقصه شده است، اما پس از منحل نشدن تیم‌ها یا افت و سقوط در رده‌بندی، این تعهد برای کمیته تورها برداشته شده است. البته بحث های اقتصادی در مورد اینکه آیا افزایش هزینه ها باعث کاهش حواله شده است یا خیر، وجود داشته است، اما فدراسیون تلاش خود را برای جذب اسپانسر دو چندان نکرده است تا حداقل یکی دو ماموریت در سال را انجام دهند تا در رنکینگ جهانی سقوط نکنند. حضور سوارکاران ایرانی در مسابقات و رویدادهای مختلف به حدی کاهش یافته است که عملا می توانند سالی یک بار و هر چهار سال یک بار خانه نشین شوند و در بازی های آسیایی و المپیک شرکت کنند. رفتن به جام جهانی به یک رویا تبدیل شده است.

کسب مدال برای ورزشی که همیشه در آسیا مدال می گرفت، اکنون به یک رویا تبدیل شده است. نتایج سال های اخیر نشان می دهد که ایران با رقبای آسیایی خود فاصله زیادی دارد. در عین حال، احتمالاً بسیاری از رقبا در تلاش هستند تا انگیزه خود را برای اتفاقات خوب در این زمینه حفظ کنند.

* فدراسیون بدون بدهی و محل با بدهی

فدراسیون دوچرخه سواری دو شعبه خود را در مرکز تهران فروخت تا صاحب یک ساختمان بزرگ و مجلل در مجموعه آزادی شود، اما تنها چیزی که اکنون وجود دارد این است که دو باب ساختمان فدراسیون از بین رفته و تنها یک ساختمان هدر رفته است. -تکمیل شده و میلیاردها بدهی به پیمانکار دارد. از سوی دیگر زمین نیز اجاره ای است و فدراسیون موظف به پرداخت اجاره بها به شرکت توسعه و تجهیز است.

فدراسیون از شرکت های طراحی و تجهیز گرفته تا شرکت های بیمه و پیمانکار مدیون است و حتی کنفدراسیون آسیایی هم از ایران این مطالبه را دارد و حداقل در سال های اخیر تلاشی برای پرداخت حق عضویت سالانه فدراسیون صورت نگرفته است. اکنون ویرانه هایی که مسئولان سابق برای دوچرخه سواری به جا گذاشته اند، ویران شده و هر روز به ویرانه های آن می پیوندند. سوال اینجاست که چرا کنترلی وجود ندارد و الان باید تکلیف دوچرخه سواری چه شود تا نهاد کنترلی وارد شود و از مسئولان بپرسد که چه زمانی دوچرخه سواری را انجام داده اند که جایی برای زندگی نیست و اداره اداری باید ادامه دهد؟ کار در اردوی تیم ملی

* مجمع فدراسیون هم مقصر است

انجمن دوچرخه سواری هم جزو مقصران است. مجمع بالاترین مرجع تصمیم گیری در فدراسیون است. همه اعضای مجمع در طول این سال ها شاهد شکست اتفاقات مهم، از دست دادن استعدادها، از دست رفتن ساختمان فدراسیون بوده اند اما هیچ کدام از آنها به داخل نرفتند و از مسئولان وقت خواستند تا به اتفاقات دوچرخه سواری پاسخ دهند. خود اعضای مجمع به رئیس فدراسیون اختیار فروش ساختمان فدراسیون را دادند و حالا باید پاسخگو باشند. از سوی دیگر طی این سال ها بارها و بارها رسانه ها به موضوع دوچرخه سواری پرداخته اند اما چرا اعضای مجمع به سادگی از کنار همه مشکلات فدراسیون گذشتند؟ ما در این سال ها چیزی از نمایندگان مجلس دیدیم که یکی دو روز در تهران جمع می شدند و هر چه فدراسیون می گفت مهر می زدند و بعد به شهرهایشان برمی گشتند. هیچ یک از آنها یک بار تصمیمات و نتایج فدراسیون را به چالش نکشیدند.

در حال حاضر هم دوچرخه سواران کمتر به آینده این ورزش خوش بین هستند، زیرا هرکسی که به ریاست جمهوری می رسد باید از صفر شروع کند که بسیار پرهزینه و زمان بر است، اما نباید انتظار داشت که دوچرخه سواری در طول سال ها بازگردد. دوره درخشان قبلی

انتهای پیام/

[ad_2]
Source link

درباره ی admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.